Ku czci

Ku czci

Można przeróżne pisać peany,
Takie na chwałę i ku pamięci.
Ten jest na dowód, że pamiętamy
O kimś, kto życie książkom poświęcił.

Poświęcił czas swój, bo umiłował
Wiersze, powieści i bestsellery.
Wzorcem postaci też się kierował
Na wyboistej drodze kariery.

Od lat młodzieńczych z książką flirtował,
Pokochał – został bibliotekarzem.
Poznał tajemnic moc – awansował,
A swym następcom zawsze powtarzał:

Kto w swoim życiu książkom wciąż sprzyja
Zdobywa wiedzę zyskując wiele,
Ma wielką szansę, żeby rozwijać
Swą osobowość, mądrość, intelekt.

I dał też przykład jak to należy
Kontynuować takie działania,
By uświadamiać dzieciom, młodzieży
Normy, zasady postępowania.

Jasność umysłu, kształci moralność,
By strzec wartości, cnót, przyzwyczajeń.
W małej ojczyźnie fundamentalną
Zasadą przodków – chronić zwyczaje.

Tworzył archiwum mowy potocznej,
Regionalizmu był prekursorem,
Guru kultury i jej wyrocznią,
Znawcą folkloru, mędrcem, nestorem.

Zapraszał twórców, nowych promował,
Zmieniał placówkę i jej oblicze,
Rozbudowywał, modernizował
I na piedestał wzniósł tą książnicę.

Skoro udało się przedsięwzięcie –
Jest jubileusz, są dokonania.
Czcijmy, co mamy i wierzmy święcie
W sens nowatorskich metod działania.

Nie może dziwić, że wspominamy
Tego, co odszedł w chwale i sławie.
Tym, co nie wiedzą, przypominamy:
To efekt pracy Twojej Czesławie.
Tych, co go znali duma rozpiera
I żal, że ludzi takich ubywa,
Lecz jest świadomość, że kto umiera
Żyje w pamięci, co wiecznie żywa.