Pyra, czy sknyra

Pyra, czy sknyra

Pamiyntum jak dziś, jednyj niedzieli,
Łobiod my pryndko, ruck-cuk spucnyli.
Nim wycyckołym z gnotów ostatki,
Przyszło mi bez to pozmywać statki.
A wie prawdziwy stary Poznaniok
Ile w niedziele do łobmywanio!
Swoim wiadómo, że u nos w świuntek,
Łobiod jest inny niż dejma w piuntek.
Bo w postny pi€ntek: – gzika i śledzie –
Spucne i głodny żym po łobiedzie.
Tedy se myśle: ale bym wtrynił
Fest giyre z chrzanym takum zez świni.
Mówie wum wiara jak jo mom smake,
Placka na młedziach to – spucne blache.
Nojbarzy ciesze się na niedziele,
Kiedy przytośtum sie po kościele –
Zdymne katane, siedne do stołu
I wnet zabiyrum sie do rosołu!
W świyntóm niedziele – musi być rosół,
I wuchta pyrów i nopka sosu.
Do jeszczyk kumpot – z korbola –
Jo młóce wszystko jak kombajn pola!
Godoł mi jedyn, że my źle jymy,
Ale bez pyrów żyć nie umiymy!
Godoł: – Godacie ino gwarowo,
Łobski w dóm wlizie – wszystko sie chowo!
Godom istnymu: – My to chowumy
Dzieci od złygo, a tak, szporumy!
U nos któ haro – dbo o rodzine,
Musi mieć coś na czornóm godzine!
Tedy nie można nic se żałować –
Nó, ale nojpiyrw trza nazorgować!
Wej ździebko bejmów, kure, czy świnie,
Chory podeżresz – chorubsko minie!
Szpliny godajum, że my sum sknyry –
A my łobrotne „poznańskie pyry”!

Czerwiec 2oo3r.