Godanie po naszymu

Godanie po naszymu

Czuje galary! – Galary, czymu?
Bo godać musimy dziś po naszymu!
Godać dziś mówiom, że kożdy umie,
Lecz synsu gadki nikt nie rozumie.
Tłumaczysz babie – na przykład dejmy,
Dołem wypłate, wiync gdzie mo bejmy?
Ona od razu w płacz sie zanosi:
– „Widocznie mało do dóm przynosisz”.
Mało przynoszę? Szlag człeka trafi.
Czy gupio baba liczyć potrafi?
Wiele kosztujom ćmiki? Gorzoła?
Gdzie ona reszte bejmów podziała?
Straciła bejmy, jak kiedyś cnote.
Komyndyrować mnum mo ochote!
Żeby nie kejter z chaty mnie zwabił,
Mówie wom – w nerwach babe bym zabił!
Zabił bym babe, a zaś po chwili
Szkioły na pewno by mnie przymknyli.
I rzekli by mi: – „Ty znosz kierunek,
Wiync sie wyrychtuj i ciung do Wrónek”!
Fakt – tak śpiywołym – mogę bisować,
Lech w kiciu nie chcem w życiu kiblować.
Bo choć we Wronkach som jasne cele,
To bawić wiare moim jest celem.
Byde groł, śpiywoł i strojił ryfy –
Jak to się robi? Trzebno znoć knyfy!
Bez to jezd zy mnom tych szczunów zgraja,
Jak mo być swojsko, to bydum jaja!
Na co czekacie Szucherne Szczuny
Wiara nom stygnie, wiync dali – GRÓMY!