Jedyne zwycięskie

Jedyne zwycięskie

Barwy biało czerwone
Kojarzone są z Polską.
A oszczędność, porządek
Z zasobną Wielkopolską.

Zwyczaje, język, wiara
Historyczną spuścizną,
A ziemia bliska sercom
Naszą Małą Ojczyzną.

Zaradność, też po przodkach
Odziedziczona scheda.
Zaletę tę koniecznie
Potomnym wpajać trzeba.

Bo warto brać wzór z ludzi
Zwanych Poznaniakami,
Co pracy organicznej
Są propagatorami.

Choć nie sam etos pracy
Oznaką szczęśliwości,
Lecz chęć życia na niwie,
Swobody i wolności.

Narodu obraz dawny:
Hulanki i swawole.
Niesnaski, poprzez które
Popadliśmy w niewolę.

Tęsknota do wolności
Tak kołatała w głowach,
Aż stała się wyzwaniem
Myśl niepodległościowa.

Czarę pełną goryczy
Ogarnęły płomienie.
Tak, jakby żółć zalała
W mig wielkopolską ziemię.

Młodzi, czujni, gotowi
O każdej porze roku
Kształcili sprawność, siłę
W Stowarzyszeniu „Sokół”.

Cel był jasny, wymowny:
„To w Ojczyzny obronie
Prócz intelektu trzeba
Ćwiczyć oko i dłonie”.

Przez lata złej niewoli
Poznaniak święcie wierzył,
Że znów piastowska ziemia
Powróci do macierzy.

Aż wreszcie, jak z kopyta
Ruszyły wręcz działania,
Kiedy to Paderewski
Przyjechał do Poznania.

Mistrza Paderewskiego
Wystąpienie w Bazarze
Podsyciło nadzieję,
Rozpaliło bieg zdarzeń.

Osobowością silni,
Bojowo nastawieni
Poszli krew swą przelewać,
By rzeczywistość zmienić.

Waleczność – spryt, hart ducha,
Szósty zmysł – cechy męskie.
Dlatego to powstanie
Niezwykłe, bo zwycięskie.

Cześć poległym! A żywym
Za całokształt działania –
Pokłon i chwała za ten
Zwycięski zryw powstania!
Grudzień 2008r.